در نظام‌های حکمرانی، مشروعیت سیاسی نه تنها بر اساس قوانین مکتوب، بلکه از طریق رعایت وعده‌ها، رویه‌ها و انتظارات مشروع شکل می‌گیرد. هنگامی که دولت‌ها به دلیل ترک فعل یا تغییرات بی‌دلیل در سیاست‌ها و تصمیمات خود، اعتماد عمومی را نقض می‌کنند، نه تنها از نظر اخلاقی شکست خورده‌اند، بلکه مشروعیت خود را در معرض تهدید جدی قرار می‌دهند. این مسئله به چالشی بنیادین برای ثبات حقوقی و اجتماعی تبدیل می‌شود که در صورت تداوم، منجر به افول سرمایه اجتماعی و اختلال در روند حکمرانی خواهد شد.

وقتی یک واژه، بیش از یک اسم جغرافیایی معنا می‌یابد، هر تلاشی برای تحریف آن نه‌تنها بر نقشه‌ها، بلکه بر وجدان تاریخی یک ملت خط می‌کشد؛ «خلیج فارس» این‌گونه دوباره به صحنه آمد، نه به‌عنوان نامی که باید از آن دفاع کرد، بلکه به‌مثابه مرزی از هویت، حافظه و قدرت نمادینی که هیچ سیاستی یارای تغییرش را ندارد.

نشست مشاور رسانه‌ای استاندار کرمانشاه و رئیس اداره رسانه و مطبوعات استان با حضور فرماندار شهرستان سرپل ذهاب، فعالان رسانه‌ای، نمایندگان روابط عمومی و فعالان در فضای مجازی در محل فرمانداری این شهرستان برگزار شد.

در روزی که به نام دختران این سرزمین مزین شده، فرصت مغتنمی است تا نه‌فقط به تبریک‌های آیینی بسنده کنیم، بلکه با نگاهی عمیق و خردمندانه، جایگاه دختران را در بستر سیاست‌گذاری اجتماعی، منظومه حقوقی و فرهنگ اسلامی بازخوانی کنیم؛ چراکه عزت و امنیت دختر ایرانی، شاخصی بنیادین برای سنجش عقلانیت، عدالت و بلوغ یک جامعه است.

حادثه ناگوار انفجار و آتش‌سوزی در بندرعباس نه تنها جانی و مالی سنگین بر دوش مردم و دولت گذاشته است، بلکه چالش‌های پیچیده‌ای را در زمینه مسئولیت‌های حقوقی و فقهی جبران خسارات به وجود آورده است. بررسی ابعاد قانونی این حادثه، از جمله مسئولیت‌های فردی و نهادهای دولتی، به‌ویژه در زمینه خسارات وارده به اشخاص حقیقی و حقوقی، ضروری به نظر می‌رسد تا بتوان راهکارهای قانونی و فقهی مناسب برای احقاق حقوق آسیب‌دیدگان ارائه داد.

در پی حادثه تلخ بندرعباس و انتقال تعدادی از مصدومان به مراکز درمانی استان فارس، اداره‌کل انتقال خون کرمانشاه با هماهنگی مستمر با مسئولان انتقال خون استان‌های فارس و هرمزگان، ظرفیت‌های عملیاتی خود را برای تأمین و ارسال خون و فرآورده‌های خونی مورد نیاز به حالت آماده‌باش کامل درآورد.

استانداری روزهای پنجشنبه را تعطیل کرد.

در دوراهی سرنوشت‌ساز سیاست خارجی، جایی که مرز میان تدبیر و تسلیم در غبار دیپلماسی پنهان می‌شود، پدیده‌ای خزنده اما عمیق در حال گسترش است: وابستگی ذهنی و تحلیلی برخی نخبگان ایرانی به قدرت‌های متخاصم. یادداشت پیش‌رو، با بازخوانی انتقادی دیالکتیک تهدید و تسلیم، به واکاوی نوعی «سندرم استکهلم ژئوپلیتیکی» در میان بخشی از نخبگان سیاسی می‌پردازد؛ پدیده‌ای که استقلال را از شعار تهی می‌سازد و سیاست را به بازی در زمین دیگران فرو می‌کاهد. این تحلیل، هشداری است به آنان که به‌نام مصلحت، در مسیر استحاله‌ی نرم و خاموش استقلال ملی گام برمی‌دارند.

در میانه‌ی سکوت پرهزینه‌ی نهادهای متولی مسکن در کرمانشاه، سایه‌ی سنگین فقر مسکن آرام‌آرام بر بام‌های شهر پهن می‌شود؛ جایی که احتمال ظهور پدیده‌هایی چون کانکس‌خوابی و سقف‌خوابی، دیگر یک دغدغه صرفاً اجتماعی نیست، بلکه نشانه‌ای از اختلال در چرخه سیاست‌گذاری و فروپاشی تدریجی نظام حمایت از زیست انسانی است. هشدارها به اوج رسیده‌اند، اما مدیران استانی همچنان یا درگیر شعارهای بی‌ثمرند یا در پناه تعارفات اداری، از مواجهه با واقعیت تلخ بازمانده‌اند.

در روزگاری که میدان سیاست جهانی آکنده از بازی‌های ادراکی و مانورهای تاکتیکی است، عقلانیت ملی ایجاب می‌کند که مسیر حرکت بر پایه‌ توان داخلی، محاسبه‌ سرد و دوری از شرطی‌سازی افکار عمومی ترسیم شود. نه افراط در امیدواری، نه غرق شدن در بدبینی؛ بلکه ایستادن بر زمین واقعیت و اعتماد به ظرفیت‌های خود، کلید عبور از پیچ‌های پرپیچ‌و‌خم دیپلماسی است. آن‌جا که لبخند دیگران تفسیرهای چندگانه دارد، باید بر توان خویش تکیه زد.