در کرمانشاه، بعضی نواحی صنعتی فقط روی کاغذ توسعه یافته‌اند. روی زمین اما، نه کارخانه‌ای می‌چرخد و نه چرخ تولیدی.

هر سال که تابستان از راه می‌رسد، اجاره‌نشینی برای میلیون‌ها خانوار ایرانی به یک کابوس تکرارشونده بدل می‌شود؛ کابوسی که حالا از پشت در خانه‌ها بیرون زده و به خیابان‌ها، حاشیه شهرها و حتی داخل خودروها و کانکس‌ها رسیده است. در غیاب سیاست‌گذاری مؤثر، مستأجران یکی‌یکی از نقشه شهر بیرون رانده می‌شوند؛ به حاشیه، به بی‌ثباتی، به بی‌خانمانی.

در جهانی که پیچیدگی روابط اجتماعی و گسترش قدرت‌های نهادی، نیاز به نظم و ثبات را بیش از پیش نمایان ساخته است، تمکین آگاهانه و ارادی به قانون، نه صرفاً یک الزام مدنی، بلکه رکن رکین مشروعیت‌بخشی به ساختار حکومت و زمینه‌ساز تحقق عدالت اجتماعی و توسعه پایدار است. آن‌گاه که شهروندان قانون را نه به‌مثابه ابزار اجبار، بلکه تجلی اراده عمومی و حافظ منافع همگانی بدانند، جامعه از درون استحکام می‌یابد و مسیر پیشرفت از بستر تعارض به مدار همکاری و اعتماد عمومی منتقل می‌شود. این نوشتار در پی آن است تا با اتکا بر نظریه‌های حقوق عمومی، فلسفه سیاسی، و رهنمودهای دینی، رابطه بنیادین میان تبعیت از قانون و تعالی اجتماعی را با نگاهی علمی و نقادانه تحلیل کند.

انقلاب‌ها می‌میرند، اگر در روایتشان تقلید باشد نه تأویل. حقیقت‌ها به فراموشی سپرده می‌شوند، اگر تنها نقل شوند نه درک؛ و نام‌ها خاموش می‌گردند، اگر سلوک‌شان تنها تکرار گردد نه استمرار. اما امام خمینی(ره)، همچنان زنده است؛ نه در قاب‌های رسمی، که در آیینهٔ آیت الله خامنه‌ای(مدظله). او نه مفسری در سایه، بلکه مؤوّلی در صحنه است؛ کسی که روح آن راه را فهم کرده، نه فقط راه را دیده. اگر امام خمینی(ره) طلیعه‌ی فجر بود، امام خامنه‌ای(مدظله) حافظ شعله‌اش در شامگاه فتنه‌هاست. و از اینجاست که باید پرسید: راز بقای حقیقت امام در طریقت ولیّ امروز چیست؟ پاسخ را باید در مرز ظریف بین تقلید و تأویل جست‌وجو کرد.

در قلب غرب کشور، دانشگاهی نفس می‌کشد که بار یک مأموریت ملی را بر دوش می‌کشد، اما هنوز سقفی یکپارچه بر سر ندارد. علوم پزشکی کرمانشاه با ده‌ها مرکز درمانی، صدها دانشجوی بین‌المللی و نقشی راهبردی در سلامت منطقه، از داشتن یک پردیس مستقل و در شأن خود محروم است؛ تناقضی تلخ که نه فقط بیانگر یک کاستی عمرانی، بلکه نشانه‌ای از غفلت مزمن در عدالت آموزشی است.

در روزگاری که خبرها با سرعت برق منتشر می‌شوند و شایعات با طعم هیجان، ذهن‌ها را تسخیر می‌کنند، بزرگ‌ترین مسئولیت هر شهروند نه بازنشر بی‌درنگ، بلکه «مکثی آگاهانه» پیش از قضاوت است. گاهی آن‌چه نجات می‌دهد، نه دانستن بیشتر، بلکه صبر کردن برای دانستن درست‌تر است.

مراسم بزرگداشت سی‌و ششمین سالروز ارتحال حضرت امام خمینی (رضوان‌الله‌تعالی‌علیه)، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران، روز چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۴، با حضور اقشار مختلف مردم و جمعی از مسئولان استانی در مسجدالنبی (ص) طاقبستان کرمانشاه برگزار خواهد شد. در این مراسم، دکتر منوچهر حبیبی، استاندار کرمانشاه، به‌عنوان سخنران ویژه حضور خواهد یافت.

در عصر فوران اطلاعات، پیچیدگی تحولات و شکنندگی اعتماد عمومی، جوامع بیش از هر زمان دیگری نیازمند بلوغ فرهنگی و سیاسی‌اند؛ بلوغی که نه صرفاً در سطح نهادهای رسمی، بلکه در ژرفای الگوهای شناختی، شیوه مواجهه با بحران‌ها، و توان تمییز واقعیت از بازنمایی رخ می‌نماید. آنچه در بسیاری از جوامع در حال گذار ـ از جمله جامعه ما ـ به چشم می‌خورد، نه فقدان دانش، بلکه خلأ درونیِ درک ساختاری، مسئولیت‌پذیری جمعی و عقلانیت نقادانه است؛ وضعیتی که اگر اصلاح نشود، فراتر از یک چالش فرهنگی یا سیاسی، به تهدیدی زیرپوستی علیه تاب‌آوری ملی بدل خواهد شد.

🖋️کیوان دارابخانی در بستر دنیای معاصر، با رشد بی‌سابقه فناوری‌های دیجیتال و گسترش شبکه‌های اجتماعی، فرایندهای ارتباطی از شکل سنتی و خطی خود عبور کرده و به ساختاری پیچیده، چندلایه و پویا تبدیل شده‌اند. این تحول بنیادین ایجاب می‌کند تا مفاهیمی نوین و بومی‌شده در حوزه ارتباطات رسانه‌ای معرفی و تحلیل شوند. «زبان سوم» یکی

در سپیده‌دمی خونین که خاک خرمشهر در اشغال بود و غرور یک ملت در آستانه شکستن، جرقه‌ای از ایمان، شعور و شجاعت زبانه کشید؛ انفجاری از اراده‌ای تاریخی که نه‌تنها درهای یک شهر را گشود، بلکه افق‌های یک ملت را نیز به روشنایی رساند. سوم خرداد ۱۳۶۱، نه فقط آزادسازی خاک، که رهایی وجدان ملی از سلطه تحقیر بود؛ زایش دوباره هویتی که با رهبری الهی، خون شهیدان و شعور رزمندگان معنا گرفت و به الگویی برای تمام عصرها بدل شد.