در عصر فوران اطلاعات، پیچیدگی تحولات و شکنندگی اعتماد عمومی، جوامع بیش از هر زمان دیگری نیازمند بلوغ فرهنگی و سیاسی‌اند؛ بلوغی که نه صرفاً در سطح نهادهای رسمی، بلکه در ژرفای الگوهای شناختی، شیوه مواجهه با بحران‌ها، و توان تمییز واقعیت از بازنمایی رخ می‌نماید. آنچه در بسیاری از جوامع در حال گذار ـ از جمله جامعه ما ـ به چشم می‌خورد، نه فقدان دانش، بلکه خلأ درونیِ درک ساختاری، مسئولیت‌پذیری جمعی و عقلانیت نقادانه است؛ وضعیتی که اگر اصلاح نشود، فراتر از یک چالش فرهنگی یا سیاسی، به تهدیدی زیرپوستی علیه تاب‌آوری ملی بدل خواهد شد.

🖋️کیوان دارابخانی در بستر دنیای معاصر، با رشد بی‌سابقه فناوری‌های دیجیتال و گسترش شبکه‌های اجتماعی، فرایندهای ارتباطی از شکل سنتی و خطی خود عبور کرده و به ساختاری پیچیده، چندلایه و پویا تبدیل شده‌اند. این تحول بنیادین ایجاب می‌کند تا مفاهیمی نوین و بومی‌شده در حوزه ارتباطات رسانه‌ای معرفی و تحلیل شوند. «زبان سوم» یکی

اجرای کنسرت‌های موسیقی در کرمانشاه، به ویژه در سالن‌های اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی، همواره با چالش‌ها و مسائل مختلفی همراه بوده است. اگرچه این کنسرت‌ها می‌توانند نقش موثری در تقویت فضای فرهنگی و افزایش نشاط اجتماعی داشته باشند، اما در عمل، آسیب‌هایی چون دلالی و انحصارطلبی موسسات باعث شده که شرایط برای هنرمندان و تهیه‌کنندگان واقعی دشوار شود.

در سپیده‌دمی خونین که خاک خرمشهر در اشغال بود و غرور یک ملت در آستانه شکستن، جرقه‌ای از ایمان، شعور و شجاعت زبانه کشید؛ انفجاری از اراده‌ای تاریخی که نه‌تنها درهای یک شهر را گشود، بلکه افق‌های یک ملت را نیز به روشنایی رساند. سوم خرداد ۱۳۶۱، نه فقط آزادسازی خاک، که رهایی وجدان ملی از سلطه تحقیر بود؛ زایش دوباره هویتی که با رهبری الهی، خون شهیدان و شعور رزمندگان معنا گرفت و به الگویی برای تمام عصرها بدل شد.

بدین‌سان، مرزها در نظم جدید منطقه‌ای نه صرفاً به‌مثابه خطوط کنترلی، بلکه به‌منزله زیرساخت‌های تعاملات دیپلماسی چندسطحی بازتعریف می‌شوند؛ جایی که استانداران مرزی به‌عنوان کنشگران میانی، نقشی واسط میان سطوح ملی و جوامع محلی ایفا می‌کنند. در این چارچوب، تقویت ظرفیت‌های نهادی، هم‌افزایی سازوکارهای مشارکتی و تداوم گفت‌وگوی مرزی، به شاخص‌های کلیدی در تولید امنیت مشارکتی، تاب‌آوری اقتصادی و همگرایی فرهنگی بدل می‌گردند. آینده دیپلماسی منطقه‌ای، در گرو درک واقع‌بینانه از کارکردهای مرز و بازشناسی جایگاه راهبردی نهادهای محلی در معماری صلح و ثبات پایدار است.

سامان آریان‌پور، رئیس انجمن عکاسان کرمانشاه و نماینده هفت انجمن تخصصی هنرهای تجسمی استان، در نشست تخصصی فعالان فرهنگ و هنر، با بیان دغدغه‌های جامعه آماری نزدیک به ۲۵۰۰ هنرمند تجسمی استان، خواستار اصلاح ساختارها، ارتقای شفافیت مالی، حمایت معیشتی و مدیریت اصولی مراکز فرهنگی شد.

در عصر زوال پرسشگری و سیطره فرم‌های تکراری بر فضای تحلیل، گفتمان سیاسی بیش از هر زمان دیگری گرفتار سطح‌نگری و کلیشه‌سازی شده است؛ وضعیتی که نه‌تنها عقلانیت نقادانه را به حاشیه رانده، بلکه بنیان‌های معرفتی سیاست‌ورزی را در تاریکی بازتولیدهای بی‌ریشه فروبرده است. در چنین منظری، آسیب‌شناسی جریان‌های مدعی تحلیل، ضرورتی حیاتی برای بازسازی چرخه فهم، تولید معنا و احیای قدرت تفکر در فرآیند تصمیم‌سازی به شمار می‌آید.

نشست اصحاب فرهنگ و هنر کرمانشاه با وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی طی یک برنامه ریزی غلط از سوی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان آنچنان تفننی و خسته کننده بود که نه تنها ثمری در مسیر توسعه فرهنگی استان نداشت بلکه با به درازا کشیده شدن باعث خستگی مدیریت ارشد استان و حتی وزیرارشاد شده و برنامه های پروژه ای استان را نیز تحت تاثیر قرار داد.

در جهانی که پدیده‌های اقلیمی دیگر نه هشدارهای دوردست بلکه واقعیت‌های روزمره‌اند، «توسعه اقلیم‌محور شهری» به ضرورتی گریزناپذیر بدل شده است. کرمانشاه، این شهر تاریخی با ساختار پیچیده‌ی زیست‌محیطی و هویتی، اکنون در آستانه‌ی تحولی است که می‌تواند تعریف تازه‌ای از زیستن در فضای شهری ارائه دهد؛ تحولی مبتنی‌بر خنک‌سازی هوشمند، بازآرایی بصری فضا و احیای نشاط جمعی، که نه‌فقط یک پروژه‌ی فنی، بلکه بازتابی از احترام به کرامت و حقوق شهروندی در کالبد شهر است. این رهیافت نوین، تلفیقی است از داده‌محوری، زیبایی‌شناسی، و مشارکت‌محوری؛ چشم‌اندازی که آینده‌ی زیست‌پذیر شهر را در سایه‌ی مدیریتی خوش‌ذوق و دغدغه‌مند ممکن می‌سازد.

در عصر انفجار اطلاعات و حکمرانی الگوریتم‌ها، روابط عمومی دیگر به‌عنوان یک واحد سنتی اطلاع‌رسانی تعریف نمی‌شود، بلکه به‌مثابه پیشران استراتژیک در ساخت هویت دیجیتال سازمان‌ها عمل می‌کند. فرایندی که نیازمند بازتعریف نقش‌ها، تسلط بر فناوری‌های نوین ارتباطی، و بازسازی مدل‌های تعاملی بر مبنای تحلیل داده‌محور و تولید محتوای میان‌رسانه‌ای است؛ آن‌چنان‌که بقاء و اثربخشی سازمان‌ها در گرو مهاجرت حرفه‌ای از روابط عمومی سنتی به معماری هوشمند ارتباطات است.