در روزگاری که امنیت کالایی و کاهش هزینههای واردات به یکی از دغدغههای اصلی اقتصاد ایران تبدیل شده، کرمانشاه نه یک استان حاشیهای، بلکه یک "گزینه راهبردی" است؛ استانی که میتواند گره واردات کشور را باز کند، اما هنوز در گره تصمیمگیریها گرفتار مانده است. تبدیل کرمانشاه به هاب واردات، تنها یک مطالبه محلی نیست، بلکه آزمونی ملی برای سنجش اراده سیاستگذار در بازطراحی نقشه تجارت خارجی ایران است.
تحولات اخیر پیرامون ونزوئلا، بیش از آنکه یک رویداد صرفاً امنیتی یا منطقهای باشد، نشانهای از جابهجایی میدان تقابل قدرتها از سطح اقدام نظامی به عرصه ادراک، روایت و مهندسی ذهن نخبگان و افکار عمومی است؛ جایی که هدف اصلی، نه تصرف جغرافیا، بلکه بازتعریف محاسبات، ایجاد تردید در بازدارندگی و القای «قدرت مطلق» از مسیر عملیات روانی و رسانهای دنبال میشود.
کرمانشاه اگر «مرز» است، چرا هنوز «دروازه» نشده؟ چرا استانی با این حجم از اتصال جغرافیایی، پیوند تاریخی و ظرفیت اقتصادی، باید همچنان در صف بیکاری و رکود بایستد؟ مسئله کمبود ظرفیت نیست؛ مسئله ناتوانی در دیدن و بهکارگرفتن ظرفیتی است که میتواند کرمانشاه را از حاشیه به متن اقتصاد و دیپلماسی عمومی کشور بازگرداند.
شو چله فقط یک شب طولانی نیست؛ بهانهای است برای اینکه آدمها، پیش از آنکه زمان از کنارشان عبور کند، دوباره کنار هم بنشینند، دلها را صاف کنند و یادشان بیاید حتی تاریکترین شبها هم وقتی با هم میگذرد، کوتاهتر و قابلتحملتر است.
عبدالرضا یاری برجام، توافقی که قرار بود نقطهعطفی در روابط ایران و غرب باشد، در عمل به صحنهای از یک ضربالمثل تلخ بدل شد؛ همان که میگوید «هم پیاز را خورد، هم چوب را، هم پول داد». ایران با حسننیت وارد مذاکره شد، تعهداتش را پذیرفت و حتی فراتر از آن عمل کرد. قلب
وقتی امنیت ملی در کوچه پسکوچههای شایعه قربانی میشود؛ صدای طبل جنگ را نه دشمن، که ضعف روایت رسمی به صدا درمیآورد.
کرمانشاه دروازه طلایی ایران به غرب است؛ کلید توسعه اقتصادی و دیپلماسی مرزی که سالها مغفول مانده است. اگر امروز به این ظرفیت توجه نکنیم، فرصتهای بیبدیل منطقهای را از دست خواهیم داد.
در حالی که جنگ اخیر با ایران، لایههای پنهان ناکارآمدی، فروپاشی بازدارندگی و شکنندگی فرماندهی را در ساختار ارتش رژیم صهیونیستی برملا ساخت، شاهد سلسلهای از انتصابات و جابهجاییهای بیسابقه در سطوح عالیرتبه نظامی هستیم؛ تغییراتی که در ظاهر تابع نظم چرخشی ارتشاند، اما در واقع بیانگر بازمهندسی اقتدار و تلاش برای بازسازی حیثیت امنیتی پس از یک شکست راهبردی هستند.
با توقف اجرای داوطلبانه پروتکل الحاقی و محدود شدن دسترسیهای فراپادمانی آژانس، ایران وارد مرحلهای تازه از تعامل حقوقی با نهادهای بینالمللی هستهای شده است. این تصمیم در نگاه نخست، بُعدی سیاسی دارد، اما از منظر حقوق بینالملل، قابل دفاع و مبتنی بر اصول و موازین مشخصی است که باید بازخوانی شود؛ از جمله حق اقدام متقابل، حاکمیت ملی، و قواعد مرتبط با نقض اساسی توافقات بینالمللی. در ادامه، تحلیلی حقوقی از مبانی این اقدام ایران ارائه میشود.
در اوج تابستانی گُر گرفته، زیر آسمانی که هر لحظه ممکن است از صدای انفجار شکاف بردارد، دو جوجه کوچک، در پناه بالهای لرزان کبوتری تنها، پا به جهان گذاشتند؛ نه در سرزمین آرامی، که بر بام خانهای استیجاری، در میانه شهری که نفسش بوی جنگ گرفته است. آنها در دل هیاهوی پدافند و غبار خیانت، آشیانهای ساختند که بیش از یک لانه بود؛ گواهی بود بر تپش زندگی، در میانه مرگ. و آن آشیانه، با هر جیکجیک کوچک، حقیقتی بزرگ را فریاد میزد؛ ایران هنوز زنده است، چون هنوز بر بامهایش، پرندهای هست که آواز میخواند.
