مسیرهای پیاده ناایمن می‌مانند، تردد شهروندان مختل می‌شود

روزنگارآنلاین-سیامک زنگنه، مبلمان شهری در کرمانشاه سال‌هاست که با استانداردهای مطلوب فاصله‌ای آشکار دارد. شهروندان از محلات مرکزی تا حاشیه‌ها، با نیمکت‌های شکسته، المان‌های تخریب‌شده، سطل‌های زباله ناکافی، ایستگاه‌های اتوبوسی فرسوده و فضای عمومی بی‌هویت مواجه‌اند؛ وضعیتی که نشان می‌دهد شهرداری نه تنها برنامه منسجم نگهداری ندارد، بلکه بخش قابل‌توجهی از تجهیزات موجود نیز بدون نظارت منظم رها شده‌اند. در حالی که اصول طراحی شهری تأکید می‌کند مبلمان باید هویت‌ساز، ایمن و متناسب با اقلیم باشد، کرمانشاه با چهره‌ای نامرتب و بی‌سامان، بخش بزرگی از زیبایی بصری خود را از دست داده است.

در بسیاری از پیاده‌روهای کرمانشاه، به‌جای مبلمان مناسب، موانع فیزیکی، دست‌اندازها، جوی‌های باز و سطح‌های ناهموار دیده می‌شود که نه تنها قدم‌زدن را سخت می‌کند، بلکه برای سالمندان، کودکان و افراد دارای معلولیت خطر جدی ایجاد می‌کند. نبود طراحی فراگیر و عدم مناسب‌سازی مسیرها باعث شده بخش زیادی از شهر برای گروه‌های آسیب‌پذیر عملاً غیرقابل‌استفاده باشد. به گفته برخی شهروندان، حتی در نقاط مرکزی مانند میدان آزادی، پارک‌ها یا ایستگاه‌های پرتردد، نیمکت‌ها به‌روز نشده و سطل‌ها به قدری محدودند که زباله در گوشه‌وکنار معابر انباشته می‌شود.

روشنایی شهری نیز در بسیاری از خیابان‌ها و پارک‌ها با نقص جدی روبه‌روست. خاموشی چراغ‌ها و تأخیر در تعمیر آنها فضایی تاریک و ناامن ایجاد کرده که به‌طور مستقیم احساس امنیت عمومی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. گزارش‌های مردمی نشان می‌دهد برخی چراغ‌ها ماه‌هاست تعمیر نشده‌اند و این موضوع در فصل زمستان که تاریکی زودتر فرا می‌رسد، چهره شهر را غمگین‌تر و عبور و مرور را دشوارتر کرده است.

برخی کارشناسان شهری علت این وضعیت را نبود یک «طرح جامع مبلمان شهری» در کرمانشاه می‌دانند. هر مدیریت شهری با تغییر مدیران، طرح‌ها را نیمه‌کاره رها کرده و هیچ نظام ثابت و پایدار برای نگهداری تجهیزات ایجاد نشده است. علاوه بر این، نبود هماهنگی میان شهرداری، فضای سبز و سازمان زیباسازی باعث شده مسئولیت‌ها در عمل پراکنده شود و هیچ دستگاهی پاسخگو نباشد. نمونه‌های متعدد نیمکت‌های زنگ‌زده، تابلوهای کنده‌شده و سطل‌های شکسته، حاصل همین نبود نظام نظارت دائمی است.

از سوی دیگر، مردم کرمانشاه معتقدند که شهرداری در برخی مناطق تنها بر پروژه‌های نمایشی تمرکز دارد و اولویت‌های واقعی مانند مناسب‌سازی پیاده‌روها، تعمیر ایستگاه‌های اتوبوس، ساماندهی میادین و پارک‌ها و کنترل تبلیغات محیطی نادیده گرفته شده است. بسیاری از شهروندان می‌گویند تجربه استفاده از فضاهای عمومی در کرمانشاه نسبت به شهرهای هم‌تراز کشور، «سخت‌تر، پرخطرتر و خسته‌کننده‌تر» است؛ توصیفی که نشان می‌دهد مبلمان شهری به بخشی تعیین‌کننده در کیفیت زندگی روزمره تبدیل شده است.

در مجموع، وضعیت مبلمان شهری کرمانشاه نه به دلیل نبود پول، بلکه به دلیل نبود برنامه‌ریزی و استمرار در نگهداری دچار بحران شده است. تا زمانی که مدیریت شهری به‌جای طرح‌های کوتاه‌مدت و پراکنده، یک نظام نظارت دقیق و تخصصی ایجاد نکند، چهره شهر همچنان غیراستاندارد، غیرجذاب و نامنظم باقی خواهد ماند و شهروندان مجبورند هزینه بی‌توجهی به «ساده‌ترین اجزای شهر» را روزانه پرداخت کنند.