کانکسها در شرق کرمانشاه چمدان بستهاند اما نابرابری هنوز نرفته است
روزنگارآنلاین: زنگ مدرسه که میخورد، برای همه دانشآموزان صدای یکسانی دارد؛ اما پشت این صدای آشنا، برای بعضیها هنوز قصه متفاوت است؛ یکی در مدرسهای تازهساز پشت نیمکتی استاندارد مینشیند و دیگری ممکن است کلاس درسش را در کانکسی بگذراند که تابستانهای داغ و زمستانهای سرد را به اندازه کتابهای درسی میشناسد؛ حالا «نهضت عدالت آموزشی» آمده تا این فاصله را کوتاه کند، اما پرسش بزرگتر این است که اگر کانکسها بروند، آیا نابرابری هم از مدرسهها بیرون میرود؟
در شرق کرمانشاه، پاسخ به این پرسش فقط در ساخت دیوار و سقف خلاصه نمیشود. عدالت آموزشی از معلم خوب و کلاس استاندارد آغاز میشود و تا دسترسی به مدرسه، کیفیت آموزش، تجهیزات، هنرستان، مدرسه شبانهروزی و حتی تولید محتوای آموزشی امتداد پیدا میکند.
چهار شهرستان کنگاور، صحنه، هرسین و سنقر و کلیایی، هرکدام بخشی از این پازل را روی میز گذاشتهاند.
صحنه؛ کلاس نباید شلوغتر از رویاها باشد
عیسی یوسفوند، مدیر آموزش و پرورش شهرستان صحنه، نخستین گام عدالت آموزشی را ساماندهی نیروی انسانی میداند؛ اقدامی که در مردادماه برای دورههای ابتدایی، متوسطه اول و دوم انجام شده و اطلاعرسانی، سازماندهی و راستیآزمایی نیروها نیز صورت گرفته است.
در صحنه، حدود ۹ هزار و ۵۰۰ دانشآموز در ۱۴۰ مدرسه و با همراهی ۸۵۰ معلم مشغول تحصیل هستند.
یوسفوند تأکید میکند کلاسهای بالای ۳۰ دانشآموز اجازه فعالیت آموزشی نخواهند داشت و در مرکز استثنایی شهرستان نیز نیروی تخصصی اختصاص یافته است.
اما هنوز سه کانکس در نقشه آموزشی صحنه باقی ماندهاند؛ در روستاهای کلیددره، چغاگلان و چرخاب. برای هر سه مدرسه کلنگ ساخت به زمین خورده و با مشارکت خیران، بیش از ۱۲۰ میلیارد ریال برای ساخت آنها هزینه خواهد شد.
یوسفوند اگر یک اعتبار ویژه در اختیار داشته باشد، سراغ یک «استودیو» میرود؛ نه استودیویی برای تشریفات، بلکه فضایی برای تولید محتوای آموزشی تا معلم بتواند درس را از قاب کتاب بیرون بکشد و به زبان نسل امروز روایت کند.
هرسین؛ وقتی فاصله مدرسه تا خانه، فاصله یک دختر تا آینده است
در هرسین، ماجرا رنگ دیگری دارد.
۱۱۶ مدرسه، ۱۰ هزار و ۷۰۰ دانشآموز و ۹۰۰ فرهنگی، بخشی از سیمای آموزشی این شهرستان است؛ اما محمد حجتی، مدیر آموزش و پرورش هرسین، مهمترین چالش را جایی میبیند که دختران روستایی برای ادامه تحصیل با محدودیت دسترسی به دوره متوسطه اول مواجهاند.
۲ مدرسه ۶ کلاسه در روستای بابازید و یک مدرسه یککلاسه در پریوه در حال احداث است و قرار است تا مهرماه به چرخه آموزش بازگردد.
با این حال، هرسین هنوز هفت مدرسه کانکسی دارد. از هشت کانکس موجود، یک مورد اصلاح شده و چهار مدرسه نیز در روستاهای بالای ۱۰ دانشآموز در نوبت ساخت قرار گرفتهاند.
حجتی میگوید نبود مدرسه متوسطه اول برای دختران و کمبود مدرسه شبانهروزی، او را بیش از هر چیز دیگری آزار میدهد؛ مشکلی که در کنار برخی موانع فرهنگی خانوادهها میتواند راه مدرسه را برای دانشآموز کوتاه اما راه آینده را طولانی کند.
اگر اعتبار فقط برای یک کار باشد، انتخاب او روشن است: مدرسه شبانهروزی؛ جایی که شاید یک ساختمان باشد، اما برای یک دانشآموز روستایی میتواند معنای ماندن در مسیر تحصیل باشد.
کنگاور؛ معلم خوب نباید پشت مرز روستا بماند
کنگاور با ۸۲ مدرسه روستایی، سهم بزرگی از آموزش مناطق روستایی شرق استان دارد.
علیاشرف حسینیمهر، مدیر آموزش و پرورش کنگاور، میگوید اولویت اصلی در این بخش، رساندن معلمان باتجربه به مناطق محروم بوده است تا محل تولد و محل تحصیل، کیفیت معلم را تعیین نکند.
سال گذشته پنج مدرسه کانکسی در روستاهای دهکنه، محمدآباد، توشمالان، داربسر و قورهجبل به مدارس جدید تبدیل شدند؛ اما هنوز پنج مدرسه کانکسی با کمتر از ۱۰ دانشآموز در شهرستان وجود دارد که در انتظار ساخت مدرسه هستند.
حسینیمهر اما یک گام جلوتر میرود و مساله را در «تنوع مدارس» نیز جستوجو میکند؛ مدارسی مانند نمونه دولتی و شاهد که به اعتقاد او میتوانند دانشآموزان را از یکدیگر جدا کنند.
نسخه پیشنهادی او ساده است: نزدیکترین مدرسه باید بهترین مدرسه باشد.
اگر یک انتخاب داشته باشد، ساخت هنرستان دخترانه را در اولویت قرار میدهد؛ در کنار ساخت مدارس جدید در روستاهای پرجمعیت فش، قارلق، کارخانه و شهرک حسنآباد.
سنقر و کلیایی؛ جغرافیا نباید سرنوشت را تعیین کند
در سنقر و کلیایی، پراکندگی روستاها خودش یک چالش آموزشی است؛ فاصلهها زیادند و هر کیلومتر میتواند یک مانع تازه برای ادامه تحصیل باشد.
سجاد کیهانی، معاون توسعه و مدیریت پشتیبانی آموزش و پرورش شهرستان، میگوید عدالت آموزشی در دو جبهه معلم و فضای آموزشی دنبال شده است.
احداث دبیرستان شبانهروزی «پیامبر اعظم» یکی از اقدامات این شهرستان برای جلوگیری از بازماندن دانشآموزان از تحصیل است.
حدود ۱۰ مدرسه کانکسی در شهرستان وجود دارد و ساخت مدارس در روستاهای خسروآباد، امجدی و پیرسلمان در دست اجراست.
در حوزه نیروی انسانی نیز تلاش شده حتی در برخی روستاها با اختصاص یک معلم به ۲ روستا، چراغ کلاس درس خاموش نماند.
کیهانی اما مهمترین گره را اعتبار میداند و اگر اختیار یک اعتبار ویژه داشته باشد، سراغ «مولدسازی» میرود؛ ایجاد واحدهای تجاری در ظرفیت برخی مدارس شهری برای تأمین درآمد پایدار آموزش و پرورش.
کانکسها میروند؛ اما مقصد عدالت کجاست؟
چهار شهرستان، چهار نسخه متفاوت برای یک درد مشترک دارند.
صحنه میخواهد معلم و محتوای آموزشی را تقویت کند؛ هرسین چشم به مدارس شبانهروزی و دسترسی دختران دارد؛ کنگاور بر معلم باتجربه، هنرستان و مدرسه نزدیک به دانشآموز تأکید میکند و سنقر و کلیایی به دنبال فضای آموزشی و درآمد پایدار است.
این تفاوتها یک واقعیت مهم را آشکار میکند: عدالت آموزشی فقط با جایگزین کردن یک ساختمان آجری به جای یک کانکس محقق نمیشود.
کانکسها باید بروند؛ اما همزمان باید فاصله کیفیت معلم، امکانات، دسترسی، آموزش مهارتی و فرصت ادامه تحصیل هم کمتر شود.
دانشآموز روستایی نباید برای رسیدن به آینده، ابتدا از یک جغرافیا عبور کند.
شاید معنای واقعی عدالت آموزشی همین باشد: اینکه وقتی زنگ مدرسه به صدا درمیآید، آینده برای همه دانشآموزان، فارغ از اینکه پشت کدام کوه، در کدام روستا یا در کدام خیابان نشستهاند، یک اندازه در دسترس باشد./ایرنا
برچسب ها :روزنگار ، روزنگارآنلاین ، کانکسها در شرق کرمانشاه چمدان بستهاند اما نابرابری هنوز نرفته است ، کرمانشاه
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰