عید قربان، فراتر از یک آیین تقویمی، فراخوان استراتژیک عقلانیت برای ذبح "جهلِ مُرکب" و فروپاشی اصنام خودپنداری در مسلخ معرفت است؛ لحظه‌ای نمادین که در آن سالک، با تیغ بران تسلیم، پیوند موهوم با تعلقات ناسوتی را می‌برد تا در دیالکتیک میان "فنایِ من" و "بقایِ هو"، به صلح درونی و وحدت وجودی دست یابد. این عید، مانیفست عبور از قشری‌گری به سوی لب است؛ جایی که قربانی کردن نفس اماره، تنها راه دستیابی به خلعت دانایی حقیقی و رهایی از بند انانیت تلقی می‌شود.