کرمانشاه، دیاری سرشار از ظرفیت‌های بی‌بدیل، در حالی برای پیشرفت دست‌وپا می‌زند که سرمایه‌های انسانی‌اش، به جای پرورش و حمایت، گرفتار رقابت‌های ناسالم و حذف‌های بی‌دلیل می‌شوند. در حالی که دیگر مناطق با جذب و نگه‌داشت نخبگان، مسیر توسعه را هموار می‌کنند، در اینجا، شایستگان در حاشیه رانده می‌شوند و فرصت‌های طلایی یکی پس از دیگری از دست می‌رود. آیا زمان آن نرسیده که به جای خودزنی، هم‌افزایی را جایگزین کنیم و بستر بازگشت استعدادهای مهاجرت‌کرده را فراهم سازیم؟