شتاب خیره‌کننده فناوری‌های نوین، جهان را به دهکده‌ای کوچک بدل کرده است؛ اما در پس این پیشرفت‌ها، شکافی خطرناک میان توان فنی ابزارها و ظرفیت فرهنگی کاربران آشکار می‌شود. نتیجه این ناهماهنگی، بروز پدیده‌ای به‌نام تأخر فرهنگی است؛ جایی که شبکه‌های اجتماعی و موبایل‌های هوشمند به‌جای تقویت ارتباط و درک متقابل، به میدان تعارض، شایعه‌پراکنی و فرسایش سرمایه‌های فرهنگی بدل می‌شوند.

در عصری که سرمایه اجتماعی به‌مثابه ستون فقرات مشروعیت نهادهای حکمرانی تلقی می‌شود، جایگاه روابط عمومی از یک ابزار ارتباطی صرف، به نهادی دانش‌بنیان در عرصه مهندسی افکار عمومی و مدیریت ادراک ارتقاء یافته است؛ نهادی که نه فقط نقش اطلاع‌رسانی، بلکه وظیفه‌ای راهبردی در تنظیم انتظارات، پالایش پیام‌های سازمانی و پیشگیری از پیامدهای اجتماعی وعده‌های ناپخته و غیرقابل تحقق بر عهده دارد. روابط عمومی هوشمند، پیش از آن‌که بازتاب‌دهنده سخنان و وعده‌ها باشد، باید مرزبان حقیقت، زمان‌سنج انتشار و حافظ اعتبار سازمان در مواجهه با بحران‌های ادراکی باشد.