مفهوم رنگ سفید در ادبیات پایداری

روزنگارآنلاین،محمد جمشیدی – رنگ سفید رنگ طهارت، پاکی،روشنی، صداقت،هدایت،سعادت، آزادی، حق، عدالت و عظمت است.خلوص، پاکدامنی، صلح و بی‌گناهی نیز از دیگر مفاهیمی است که با این رنگ منتقل می‌شود.در تحلیل رنگ سفید که اغلب با بی‌رنگی مرادف است، معصومیت غیر قابل لمس و تزکیه را می‌توان دریافت.
رنگ سفید نماد صلح و آزادی است.به همین جهت رنگ پرچم صلح سفید است.البته سفید در برخی کشورها چون چین لباس عزا و ماتم است و در قلمرو غزنویان و عباسیان همین معنا را داشته است. بنابراین سفید در مفهوم مثبت خود نماد روشنایی، قداست و معصومیت و در مفهوم منفی خود نماد مرگ و وحشت و عناصر فوق طبیعی است.
البته گاهی سفید در نشانه مرگ و عزا نیز مفهوم مثبتی ایفا می‌کند؛چنانکه پوشیدن کفن سفید برای مردگان، نماد آرزوی سعادتمندی و عاقبت بخیری در جهان برین است.در دین اسلام نیز پوشیدن لباس سفید بسیار تاکید شده است.
شاعران این رنگ را رمز ایجابیه و خیر و هر چیز زیبا قرار داده‌اند. رنگ سفید نوری را تمثیل می‌کند که بدون آن دیدن هیچ رنگی ممکن نیست و احساس آرامش و طمأنینه را برمی‌انگیزد.این رنگ در بین همه ملت‌ها با پاکیزگی، صداقت و صافی مرتبط بوده و اعراب قدیم از تعبیراتی استفاده کرده‌اند که به این امر دلالت دارد مانند “ید بیضا “و “کلام ابیض” و برای مدح کرامت از آن بهره برده‌اند و به خاطر ارتباطش با نور و سفیدی روز در تعبیراتشان از این رنگ استفاده کرده و از آن برای نقره و شمشیر، زمین بی آب و علف،مرگ،روز و غیره تعبیر نموده‌اند.
مولانا در دفترهای ششگانه مثنوی به صورت مستقیم و غیرمستقیم ۵۵ بار از رنگ سفید استفاده کرده است. این رنگ منتقل کننده مفاهیمی از جمله شادی، صفا، صلح و صمیمیت اند و در کل،والاترین مفاهیم روحانی با به کارگیری این رنگ به تصویر کشیده شده است.