در روزگاری که امنیت کالایی و کاهش هزینه‌های واردات به یکی از دغدغه‌های اصلی اقتصاد ایران تبدیل شده، کرمانشاه نه یک استان حاشیه‌ای، بلکه یک "گزینه راهبردی" است؛ استانی که می‌تواند گره واردات کشور را باز کند، اما هنوز در گره تصمیم‌گیری‌ها گرفتار مانده است. تبدیل کرمانشاه به هاب واردات، تنها یک مطالبه محلی نیست، بلکه آزمونی ملی برای سنجش اراده سیاست‌گذار در بازطراحی نقشه تجارت خارجی ایران است.

کرمانشاه اگر «مرز» است، چرا هنوز «دروازه» نشده؟ چرا استانی با این حجم از اتصال جغرافیایی، پیوند تاریخی و ظرفیت اقتصادی، باید همچنان در صف بیکاری و رکود بایستد؟ مسئله کمبود ظرفیت نیست؛ مسئله ناتوانی در دیدن و به‌کارگرفتن ظرفیتی است که می‌تواند کرمانشاه را از حاشیه به متن اقتصاد و دیپلماسی عمومی کشور بازگرداند.

بدین‌سان، مرزها در نظم جدید منطقه‌ای نه صرفاً به‌مثابه خطوط کنترلی، بلکه به‌منزله زیرساخت‌های تعاملات دیپلماسی چندسطحی بازتعریف می‌شوند؛ جایی که استانداران مرزی به‌عنوان کنشگران میانی، نقشی واسط میان سطوح ملی و جوامع محلی ایفا می‌کنند. در این چارچوب، تقویت ظرفیت‌های نهادی، هم‌افزایی سازوکارهای مشارکتی و تداوم گفت‌وگوی مرزی، به شاخص‌های کلیدی در تولید امنیت مشارکتی، تاب‌آوری اقتصادی و همگرایی فرهنگی بدل می‌گردند. آینده دیپلماسی منطقه‌ای، در گرو درک واقع‌بینانه از کارکردهای مرز و بازشناسی جایگاه راهبردی نهادهای محلی در معماری صلح و ثبات پایدار است.